De presentatie (zaterdag 13 december bij boekhandel Derijks in Oss) was een mooie ervaring. Van mijn uitgeefster en ook van medeschrijvers met een vergelijkbare publicatie wist ik dat je zo’n presentatie niet voor de verkoop hoeft te organiseren. De meeste potentiële kopers kijken eerst de kat uit de boom en wachten op de eerste recensie(s). Logisch, zo doe ik dat zelf ook.
Toch werd het druk genoeg om er met wat familie en schrijfgenoten een gezellige boel van te maken, waar ik na afloop met veel plezier op terugkeek. Toen ik met mijn vrouw arriveerde, bleken de mensen van de boekhandel bijzonder vriendelijk en hulpvaardig. Ze hadden een mooi hoekje met een grote tafel gereserveerd en zorgden ondanks de zaterdagdrukte met regelmaat voor verse koffie en thee. Als echte Limburgers hadden we uiteraard zelf een paar vlaaien meegenomen.
Een lang verhaal ga ik er niet van maken. Ik laat het bij een minifotoreportage.

De eerste foto doet een beetje aan pakjesavond denken. Het ‘pakje’ op de voorgrond bleek een bijzondere verrassing te bevatten, namelijk een kersverse fantastische tekening van Gidion Van der Swaluw, een illustrator die samenwerkt met medeschrijfster Nienke Pool. Nienke bood dit cadeau ook namens Gidion aan. Zie hieronder.

Wie meer van Gidions fantastische werk wil zien; hier volgt de link naar zijn facebookpagina: https://www.facebook.com/gidion.vandeswaluw?fref=ts

Dan nog de (uiteraard verplichte) signeerfoto:

Tot slot leg ik voor mensen uit Panningen en omgeving die via een publicatie in ‘Ut Bledje’ op mijn website belanden uit waarom ik die presentatie in Oss hield, terwijl ik toch mijn hele leven in of rond Panningen gewoond en gewerkt heb. Dat is logischer dan het lijkt. Toen ik namelijk via de sociale media en het forum waar ik vaak actief ben (Schrijven Online) ging turven wie naar die presentatie wilde komen, bleken dat vooral over het hele land (plus Vlaanderen) verspreid wonende medeschrijvers en familieleden uit Nijmegen en omstreken te zijn. Daar zaten ook nog eens mensen tussen die bij voorkeur met de trein reizen. Oss, met een vanuit het westen vlot bereikbaar treinstation leek mij alles bij elkaar een goede keus.

Dan kan ik nu definitief bevestigen dat de presentatie van ‘Traisha en het Ei’ op zaterdagmiddag 13 december doorgaat. Het was nog even spannend of dat er in zat, maar het manuscript kon gelukkig op tijd in definitieve vorm naar de drukker. Toen ik dat zeker wist, heb ik meteen gebeld met de boekhandel die ik al eerder benaderd had. Binnen een paar minuten waren de afspraken toen gemaakt.

Wanneer?

Zaterdag 13 december 13.00 uur tot ergens rond 14.30 uur

Waar?

Boekhandel Derijks, Walstraat 8 in Oss (een paar minuten lopen van het station)

Waarom daar?

Dat is een soort compromis geworden. Geïnteresseerde vrienden en familieleden wonen vooral in Noord-Limburg of Gelderland. Daar ligt Oss mooi tussenin. Ik heb overwogen om voor mijn eigen dorp te kiezen, maar omdat Panningen geen station heeft, was dat voor mensen die met de trein willen komen een wel erg lange reis geworden, zeker vanuit de Randstad. Maar er was nog een reden. Boekhandel Derijks is een van de zeven Nederlandse boekhandels die meededen aan een ‘pilot’ om het fantasygenre beter en overzichtelijker in hun winkel te presenteren.

Hoe?

Ik wil de opzet graag bescheiden houden omdat ik de eerste keer dat ik zo’n presentatie houd geen flauw idee heb hoeveel mensen er op komen dagen. En het is natuurlijk niet leuk om een toespraak te houden met je vrouw, drie familieleden, vier medeschrijvers en vierendertig lege stoelen als publiek…
Geen speeches of zo dus en eigenlijk vind ik dat ook wel prima. Liever maak ik er gewoon een gezellige ‘aangeklede signeersessie’ van. Zijn er minder mensen dan ik misschien verwacht had, dan geeft dat met zo’n opzet niks. Dan is er nog meer gelegenheid om bij te praten met mensen waarmee je meestal alleen digitaal contact hebt.

Om enig idee te hebben van het aantal mensen die 13 december naar Oss komen, zou ik het prettig vinden als je dat via SOL, Facebook of mail eventjes laten weten. Maar dat hoeft natuurlijk niet. Er zullen altijd mensen zijn die wel willen, maar niet weten of ze er in de drukke weken voor kerst aan toe komen. Die zijn uiteraard even welkom!

Bonus!

Zolang de voorraad strekt, krijgen mensen die de bundel vóór 13 december bij mij bestellen óf hem bij de presentatie kopen als bonus een exemplaar van ‘IJstijd’, mijn prehistorisch jeugdverhaal dat als Vlaams Filmpje bij Averbode uitkwam. Tijdens de presentatie wil ik voor de kopers van de bundel nog een ander extraatje in de strijd werpen, maar ik verraad niet wat… Logisch, want zelf weet ik het ook nog niet. Bovendien wil ik dat eerst nog even met de mensen van de boekhandel overleggen.

Mochten er op de presentatie onverhoopt te weinig exemplaren van de bundel liggen, dan zorg ik uiteraard voor een intekenlijst. Wie die invult, krijgt de bundel dan zonder portokosten thuisgestuurd. Ik verwacht niet dat het nodig zal zijn, maar je weet maar nooit.
Wie niet naar Oss komt, maar wél een exemplaar (ook zonder portokosten) bij mij wil bestellen, kan dat op elke gewenste manier doen, als ik maar een adres plus postcode krijg om het naar toe te sturen. Veel mensen die ik in het schrijfwereldje ken, hebben mijn mailadres. Maar een PB via Schrijvenonline, Twitter of Facebook werkt natuurlijk ook.

@edit

De makkelijkste en met afstand de snelste manier om de bundel rechtstreeks bij mij te bestellen is om € 14,50 over te maken op IBAN-nummer NL63RABO0141920300 t.n.v. H.M. van den Munckhof en bij de omschrijving naam en adres plus postcode in te vullen. De twaalf eerste bestellers krijgen mijn Vlaams Filmpje ‘IJstijd’ als bonus meegestuurd. De andere 12 ‘Filmpjes’ bewaar ik voor de presentatie, uiteraard ook weer voor de eerste mensen die de bundel kopen.
Verzenden kan ik de bundels natuurlijk pas vlak voor of op 13 december, als ik zelf de eerste lading thuisgestuurd krijg.

PS: Wie op de link hieronder klikt, krijgt de volledige omslag van ‘Traisha en het Ei’ te zien.

Omslag Traisha gecomprimeerd (1)

Ja, ‘Traisha en het Ei’ is er natuurlijk nog niet, maar voor mijn gevoel ook weer een beetje wel. Als de laatste schoonheidsfoutjes er uit gehaald zijn en het resultaat op weg is naar de drukker, heb je het eerste traject van een uitgave afgesloten en weet je vrij exact hoe je geesteskind er van binnen en van buiten uit komt te zien.
Maar de lezers van mijn website en mijn digitale presentatie op Schrijven Online of de mensen die mij af en toe op Twitter en/of Facebook volgen hebben (op dat achterflapfragment na) nog niets van de inhoud gezien, tenzij ze ooit bundels met een van mijn verhalen kochten, zoals de vier wedstrijdbundels van de Fantasy Strijd Brugge. Ik ben (nog) niet zo ver dat ik zelf een digitaal inkijkexemplaar weet te produceren, daarom los ik het hieronder maar gewoon handmatig op door een paar beginfragmenten en de bijbehorende afbeeldingen te plaatsen.

In totaal telt de bundel twintig zwart-wit afbeeldingen voor of in de verhalen, maar voor de aardigheid gebruik ik hieronder de originelen, die deels wel in kleur zijn. Ik heb ze goeddeels via bigstockphoto.com gevonden. Toen ik begon met zoeken naar in mijn ogen geschikte afbeeldingen dacht ik zo klaar te zijn. Niets was minder waar. Al snel besefte ik dat een afbeelding niet enkel bij het thema, maar vooral óók bij de sfeer van een verhaal moet passen. En dat is nog niet alles. Ook moeten de twintig afbeeldingen qua stijl niet te overdreven veel van elkaar verschillen. Als je daar niet op let, wordt een bundel nog geen eenheid. En dat laatste is uiteraard wél de bedoeling.
Ook bij de selectie van de negen verhalen heb ik dat soort afwegingen gemaakt, waardoor bijvoorbeeld een verhaal dat ooit hoog bij De Paul Harland Prijs eindigde toch afviel, omdat het op de keper beschouwd meer een prehistorisch dan een echt fantastisch verhaal was.

Goed, dat was ruimschoots genoeg als inleiding. Nu volgen de beloofde illustraties plus beginfragmenten.

Tar

Tar wachtte op zijn beurt om voor Al-Ar-Kah, Heer van de Vlakte, geleid te worden.
De man voor hem, een hevig zwetende paleisdienaar, jammerde als een klein kind toen de wachten hem wegsleurden. Tar voelde geen spoor van mededogen. Waarom zou hij ook? Wie zou straks een traan om hém laten bij zijn onvermijdelijke gang naar het hakblok?
Een dreunende gongslag gaf aan dat de volgende beklaagde aan de beurt was. Terwijl de aanklager zijn naam oplas, was Tar al onderweg naar de rode tegels voor de trappen die naar Al-Ar-Kah’s kolossale troon voerden. Hij knielde rustig neer, boog en drukte zijn voorhoofd tegen de koude steen.
Al-Ar-Kah sprak. Zijn stem klonk zacht en zalvend. Toch was elk woord, door de perfecte akoestiek van het gewelf achter hem, duidelijk verstaanbaar.
‘Aha, ik zie hier een van mijn eigen lijfwachten. Dat gebeurt bepaald niet elke dag. Marukh, fris mijn geheugen op en vertel ons wat deze man misdaan heeft.’

Amura’s val

Orriks Piek reikte tot hoog boven de burcht. De zwarte toren bezat een enkel balkon, dat als een pokdalige wrat uit haar stenen huid groeide.
Amura staarde over de borstwering naar de kronkelige straatjes van Ombar diep beneden haar. Voorbij de verweerde stadsmuren kon ze tegen een achtergrond van gele stofwolken nog net de lange staken onderscheiden waarop, naar eeuwenoude traditie, de hoofden van Ombars vijanden gespietst werden.
Het waren geen verse hoofden meer, maar enkel een paar kaalgevreten, vergeelde schedels, bedacht Amura bitter. Niet dat ze zo dol was op de zwermen vleesvliegen of op de stank die na een geslaagde rooftocht buiten de poorten hing. Maar als Orrik, heerser van Ombar en de omliggende landstreken, op pad was, had hij geen tijd haar te storen bij haar favoriete bezigheden…

De laatste proef

Een
De kleuren van de steppe losten langzaam op in een onbestemd grijs. Donkere bergketens staken scherp af tegen een indigoblauwe hemel, waar de eerste sterren al verschenen.
De stofwolk, die snel in de verte verdween, betekende iets, iets belangrijks dat met hem te maken had. Verder kwam hij voor-lopig niet. Hij wilde zuchten en probeerde met zijn hoofd te schudden. Maar er kwam geen zucht en er was niets dat kon schudden.
Hij dwong zichzelf de pijn van zijn geest te negeren. Meteen kwam er een vage herinnering boven. Ooit was hij iemand met een naam geweest! Maar wat was dat, iemand? En wat was een naam eigenlijk? Niets gaf ook maar het minste houvast. En hoe vreemd was het dat hij wel de namen kende van alles om hem heen; van de grond beneden hem, van de stenen, de planten, van de diepzwarte hemel daarboven en van het gras op de lege steppe, dat onder een kille wind heen en weer golfde.
Hij gaf zich over aan het ritme en het gevoel van die beweging, want het bood hem troost en de illusie dat hij toch nog ergens deel van uitmaakte. Hij zou gewoonweg een minuscuul deeltje van deze vlakte worden, een korrel zand op de dorre bodem of een stofje op een van de taaie stengels.

Hellevaart

De zee tussen mij en het eiland lijkt een plas gesmolten lood, waarin mijn roeiriemen bij iedere haal dreigen te blijven ste-ken. Zweet prikt in mijn ogen en loopt in straaltjes over mijn rug. Ik vervloek de bijgelovige kapitein, die weigerde bij het eiland voor anker te gaan. Kilometers uit de kust liet hij de roeiboot neer. Zelfs mijn dreigement om hem wegens contractbreuk geen cent te betalen maakte geen enkele indruk op hem. In plaats van te antwoorden sloeg hij een kruis en beduidde mij om snel de touwladder naar de sloep af te dalen.
Ik zet de gedachte aan zijn ergerlijk gedrag van me af en richt me op het eiland voor mij. Op die ene koppige pater na, waar ik nu naar op zoek ga, is het uitgestorven. Maanden geleden vluchtten de laatste vissers in hun prauwen om op het grotere buureiland een goed heenkomen te zoeken.

Matinee

Zwetend worstelt de jongen zich door de zuigende modder. Aan de overzijde van het stroompje staat hij hijgend stil. Vertwijfeld vraagt hij zich af wie of wat hem op de hielen zit, terwijl de morgen toch zo vredig en alledaags begon.
´Lars, breng deze bijl naar de boerderij van de oude Bas-sing,´ zei vader na het ontbijt. ´Hij heeft me er al drie keer naar gevraagd en zelf heb ik vandaag geen tijd.´
Ongeveer halverwege, vlak bij het grote moeras, ving hij de geluiden op van de spookjagers waarover hij de vrouwen bij de waterput soms hoorde fluisteren, de stemmen van de dood… of erger. Hij had geen flauw idee hoe hij die herkende, maar hij wist wél zeker dat hij de zware bijl meteen moest laten vallen om te kunnen rennen voor zijn leven.
Lars schudt heftig met zijn hoofd om die verse herinnering te verjagen. Al zijn energie is nodig voor het hier en nu, want dood wil hij nog lang niet. Hij steekt een met speeksel bevochtigde wijsvinger in de lucht. Een zwoele wind blaast zijn lucht nog altijd in de richting van zijn onbekende achtervolgers en hun woest blaffende honden.

Shogi

Hun huisje stond op een groene heuveltop, hoog genoeg voor een onbelemmerd uitzicht op de rivier die door het woud beneden hen kronkelde, op de besneeuwde bergreuzen in het noorden en op het grote moeras met zijn wirwar van riet, modder en ontelbare stroompjes.
Laat in de herfst, als de eerste nachtvorst krakerige vliesjes ijs op de regenplassen toverde, waren de ochtenden vaak zo helder dat de besneeuwde toppen van het grensgebergte als gekartelde tanden afstaken tegen een paarsblauwe hemel. Als Shogi op zo’n morgen huiverend wakker werd en zag dat de slaapplaats naast haar koud en leeg was, vond ze haar moeder altijd op dezelfde plek. Op de bank voor hun uit boomstam-men opgetrokken huisje zat Yada dan naar de horizon te staren, waar ergens ver achter de bergen haar geboorteland lag. Op dat soort momenten ging Shogi stilletjes naast haar moeder zitten en probeerde zich voor te stellen waarheen Yada’s gedachten haar voerden.

Ik geef het meteen toe, er zijn ergere verslavingen te bedenken dan die aan schrijfwedstrijden. Maar toch, soms kan het knap lastig zijn. Elk jaar opnieuw neem ik me voor om eens wat meer wedstrijden aan mij voorbij te laten gaan om zo meer vaart in mijn langere verhalen te krijgen. Die moeten nu vanwege mijn verslaving met regelmaat een periode van eenzaamheid en ernstige verwaarlozing zien te overleven.
Blijkbaar kan ik de kick van die wedstrijden moeilijk missen. Haal ik eens de longlist of shortlist, dan smaakt dat naar meer. Gelukkig lukt me dat met regelmaat, maar uiteraard níét altijd. Toen ik pas schreef, was ik in zo’n geval diep teleurgesteld, dacht gelijk dat ik ‘er toch niks van kon’ en overwoog af en toe zelfs om het toetsenbord subiet ergens in de wilgen te hangen. Nu ik intussen weet dat het bepaald geen schande is om ook eens achter het net te vissen, reageer ik heel anders. Sneuvel ik in de eerste ronde van een wedstrijd, dan wil ik nu gelijk revanche nemen op mijzelf. Hoe? Ja, dat is nogal duidelijk. Door meteen weer aan een nieuwe wedstrijd mee te doen en me heilig voor te nemen om bij die ‘mislukte’ wedstrijd een volgende keer hoger te eindigen.
Vandaag hoorde ik dat ik de eerste schifting van de AZRA- wedstrijd ( http://www.azra-magazine.nl/ ) heb overleefd en bij de dertig mensen hoor die op de longlist staan. Natuurlijk ben ik daar heel blij mee, maar helpt het om mijn verslaving te overwinnen? Ik ben bang van niet. De afgelopen weken heb ik al weer twee verhaaltjes voor de A.L. Snijdersprijs plus een stukje voor de ‘Unplugged-wedstrijd’ van Schrijven Online ingestuurd. Daar komen ook zeker nog wat stukjes voor de ‘Mosterd-wedstrijd’ van 120W.nl bij. Over mijn plannen voor 2015 heb ik het dan nog niet.
Dus … wie o wie helpt mij van mijn verslaving af? Ik wacht op de gouden tip.