Illustreren is een vak apart

Illustreren is helaas een vak apart. Waarom helaas? Nou ja. Heel gewoon. Ik zou zielsgraag willen dat ik niet alleen kon schrijven (nu ben ik een tikkeltje onbescheiden…), maar ook zelf illustraties kon produceren die voor mijn gevoel in beelden vangen wat ik in mijn schrijfsels uit probeer te drukken.
Hoe kom ik daar ineens op? Eigenlijk toevallig. Via de ‘sociale media’ en met name Facebook (dat ik vrijwel uitsluitend gebruik voor alles wat met met boeken, schrijven en lezen te maken heeft) komen er met regelmaat voorbeelden voorbij van illustraties die mij jaloers maken op het talent van de maker. In dit geval was dat:
http://droomoog.nl/pas-op-trollen-2/
Een dergelijk niveau ga ik niet meer bereiken, zelfs niet als ik het schrijven opgeef en twaalf uur per dag ga schetsen, zwoegen en tekenen tot ik er bij neerval. Ieder heeft nu eenmaal een andere aanleg meegekregen, op die zeldzame geluksvogels na die bij hun geboorte op de een of andere manier met alle mogelijke talenten tegelijk bedeeld zijn en een kei worden in alles dat ze aanpakken. Tot die categorie behoor ik niet. Helemaal berusten doe ik daar niet in. Een paar keer heb ik manmoedige pogingen gedaan om toch iets te produceren dat bij het een of ander kort verhaaltje zou kunnen passen. Bij een enkele tekening lukt dat, zoals het onderstaande voorbeeld dat in maart 2015 in een van de ‘Gentasiabundels’ als uitvloeisel van de gelijknamige schrijfwedstrijd bij een ‘fantastisch sprookje’ van mijn hand gaat verschijnen.

2013-12-18 Een hoge prijs 2

Ik denk dat dit de uitzondering gaat worden die de regel bevestigt. Tenzij… ik de komende jaren de tijd weet te vinden om naast mijn schrijven te blijven werken aan de kwaliteit van mijn tekeningen. Maar ik denk eerlijk gezegd dat dit een illusie zal blijven. Illustreren is en blijft een vak apart.

Maar vooruit… Nog eentje dan die naar ik hoop een beetje in de sfeer is van de drie 120w-stukjes hieronder. Die passen in mijn plan om na de ‘gewone’ bundel die zaterdag bij EigenZinnig uitkomt (zie vorige twee posts) ook een bundel uit te brengen met uitsluitend korte stukjes van exact 120 woorden zoals hieronder.

HONGER(1)

Na vele ontberingen bereikte ik de drakenklip. Weken later zag ik een stipje aan de horizon uitgroeien tot een groengeschubd monster, dat voor mij op de klip landde.
‘Sterveling,’ siste Chalyssa, ‘weet je niet dat ik van mensenvlees houd? Je hebt geluk dat ik niet hongerig ben.’
‘Daar hoopte ik op,’ zei ik. ‘Mag ik op je rug mee naar het Drakeneiland zonder dat je me daar alsnog opeet? Ik weet dat draken nooit liegen.’
‘Akkoord,’ antwoordde ze.
We schoten zo snel omhoog dat de loeiende wind mij bijna van haar rug blies. Spoedig zag ik het Drakeneiland opdoemen. Chalyssa koerste op een bergtop af.
‘Waar landen we?’ schreeuwde ik.
‘Op mijn horst natuurlijk,’ riep Chalyssa. ‘Mijn kinderen hebben honger.’

2013-12-20 Dochter 0 - bijgewerkt in Paint 2

HONGER(2)

Waarom lag ik hier op mijn buik? En wat was het gruwelijk koud…
Ik wist mijn hoofd net ver genoeg op te tillen om over de rand van ruwe keien te kijken. Het uitzicht benam mij de adem. Diep beneden mij golfde een oerwoud van smaragd, omzoomd door een gouden strand en een azuurblauwe oceaan.

Hees gesis klonk achter mij. Iets sleepte mij aan mijn voet naar achteren.
‘Geduld!’ Ik hoorde een rasperige stem. ‘Jullie hebben net twee herten op.’
Chalyssa’s horst! Nu wist ik wat de naar zwavel stinkende smurrie was waarin ik lag. Verse drakenstront…

‘Chalyssa,’ smeekte ik, ‘waaraan heb ik dit verdiend?’
‘Dat weet je best. Het is een grote eer om drakenjongen tot voedsel te dienen.’

HONGER(3)

Daar lag ik dan. Een hemels uitzicht in een uitzichtloze positie…
Moeizaam werkte ik me op mijn knieën en draaide mij om. Ik moest en zou weten door wie of wat ik zo dadelijk verscheurd zou worden.
Chalyssa leek een schoonheid in vergelijking met de kale, ruftende creaturen die mij hongerig aanstaarden. Zonder hun brandende blik en flitsende, gifgroene tongen zou ik er nooit drakenjongen in herkend hebben.

Ik wierp een blik op Chalyssa. Die had alle belangstelling voor mij verloren. Ze strekte haar massieve poten en verduisterde de zon met haar geschubde vleugels. Luttele tellen later was ze enkel een stipje aan de horizon.

De drie jongen waggelden op mij af.
Ik kwam overeind en sprong in het diepe…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s