September

Ja, dat is dus de maand waarin ik na de komkommertijd weer serieus werk van mijn schrijfblog zou gaan maken. Dat kan dus nog net, want september is nog niet voorbij. Ik vraag me nu af waarom ik die eerste nieuwe blog van het herfst/winterseizoen al vanaf 1 september voor me uit geschoven heb. Even kwam ik in de verleiding deze blog te vullen met gefilosofeer over die vraag. Maar waarom zou ik? Er zijn genoeg andere en betere onderwerpen.
Zo ben ik er eindelijk uit wat ik wil met deze blog en logischerwijze ook wat ik zeker niét wil. Om met dat laatste te beginnen, ik hoef helemaal niet door honderden of duizenden mensen gelezen te worden. Niet dat die kans groot is trouwens. Ik weet intussen heel goed dat de meeste van die honderdduizenden blogs (alleen al in Nederland) slechts een handjevol lezers trekken.
Wat wil ik wel? Dat is erg simpel. Ik wil zo concreet en eerlijk mogelijk beschrijven wat voor soort hobbels een beginnend schrijver zoal op zijn of haar weg tegenkomt. Hoe ervaar je dat? Hoe ga je daar mee om, met name met die onvermijdelijke tegenslagen? Wat doe je om een betere schrijver te worden? Houd je de ontwikkelingen, met name al die nieuwe vormen van e-publicaties, bij? Hoe doe je dat en waarom? Hoe reageert je omgeving op die eeuwigdurende lezerij en schrijverij?
Zijn dat soort vragen voor iedereen interessant? Nee, zeker niet. Ik denk dat enkel mensen die zelf ook schrijven (of willen gaan schrijven) een blog als deze verder dan een paar regels gaan volgen.  Ik hoop heel gewoon dat er wat medeschrijvers zijn die mijn stukjes lezen en er iets nuttigs voor zichzelf uit kunnen halen. Als dat af en toe gebeurt, heb ik mijn doel al bereikt en zeggen de grafieken, die zo mooi laten zien hoeveel mensen dagelijks je blog bekijken, mij verder helemaal niets. Alleen als ik het feit onder ogen moet zien dat werkelijk geen hond mijn blogs leest, zet ik er een dikke punt achter en wel meteen.
Als ik zo algemeen blijf, ga ik mijn doel niet bereiken… Beschouw het bovenstaande als een inleiding op mijn volgende ‘echte’ blogs en geloof me op mijn woord dat die weer enkel en alleen over alles rond het schrijfproces zelf zullen gaan. 😉
De titel van de eerstvolgende blog zal ik vast verraden. ‘Wat schiet je op met al die schrijfboeken?’

Waarom wil ik een E-book?

Over hoe het allemaal werkt met E-books, welke formaten er zoal bestaan, hoe ze beveiligd kunnen worden, langs welke kanalen ze aan de man of vrouw gebracht worden en meer van dat soort technische zaken, daar is na enig surfwerk meer dan genoeg over te vinden. Dat werd mij al snel duidelijk toen ik me in al die E-woorden begon te verdiepen.
Over de hamvraag, althans voor een schrijver, waaróm je eigenlijk iets in E-vorm zou willen publiceren, vond ik heel wat minder antwoorden. Is dat raar? Waarschijnlijk niet. De meeste informatie is nu eenmaal gericht op de consument van E-books, de lezer dus. Die zal het in de meeste gevallen worst wezen wat iemand beweegt om zijn/haar geesteskinderen op papier, als E-book of in beide vormen uit te geven. Die wil simpelweg weten wat en waar er tegen welke prijs verkrijgbaar is.
Voor een auteur ligt het allemaal een stuk ingewikkelder. Natuurlijk, die moet ook weten hoe het allemaal werkt, maar lang voordat zo’n E-book er is, moet hij/zij behalve over het wat en hoe ook over het waarom nagedacht hebben.
Eerst wilde ik (geneigd tot uitweidingen als ik soms ben) alle redenen de revue laten passeren die iemand mogelijk zou kunnen hebben om een E-book uit te geven. Maar dat plan zette ik al snel overboord. Die redenen zijn gewoon veel te divers. Ik zou daar niet een, maar wellicht tien blogs voor nodig hebben. Bovendien, wat voor zinnigs zou ik te melden kunnen hebben over de drijfveren van anderen, die in veel gevallen mijlenver van de mijne af zullen staan?
Nee, besloot ik al snel. Het enige waar de lezer van deze blog (ik vermoed dat hij/zij een medeschrijver is) iets aan kan hebben, is een samenvatting van mijn eigen redenen om die aversie tegen E-publicaties eindelijk eens te overwinnen.

  • Al zegt mijn gevoel mij nog altijd dat een papieren boek mooier en echter is dan zo’n E-boek, wat baat mij dat als de digitale werkelijkheid mij inhaalt?
  • Praktisch vertaald; het lijkt me verstandig om op tijd je schrijfbakens te verzetten. Anders merk je op een dag dat je die digitale boot gemist hebt.

Ja, zal de lezer denken. Dat klinkt wel erg algemeen. Klopt helemaal. Maar een paar persoonlijke redenen en overwegingen spelen bij mij ook mee. Die zullen niet alleen op mij van toepassing zijn. Wie weet breng ik er wat mensen mee op een idee…

  • Mijn voornaamste reden om mijn energie in een E-book te steken is de wetenschap dat uitgevers van ‘echte boeken’ niet bepaald in de rij staan om een papieren verhalenbundel uit te geven, ook niet als het (zoals in mijn geval) gaat om verhalen die al een keer regulier in een papieren bundel of tijdschrift gepubliceerd zijn. In eigen beheer, bijvoorbeeld via POD, zo’n bundel uitgeven wil ik (althans voorlopig) niet. Waarom niet? Dat is iets voor een nieuwe blog. In elk geval gelden mijn bezwaren tegen een verhalenbundel in eigen beheer niet voor een E-bundel. Daar hoef je namelijk slechts weinig in te investeren. Omdat de prijs veel lager is dan die van een gedrukte bundel schat ik de kans dat je zo mensen bereikt hoger in.
  • De kans dat je via een E-bundel rijk wordt, is te verwaarlozen. Dat hoeft van mij ook niet. Maar ik vind het wél een uitdaging en best spannend om te ontdekken hoeveel E-books ik weet te slijten en om uit zoeken wat ik zoal aan promotie kan doen. Als straks E-books (wat ik niet absoluut niet hoop) het papieren boek verdringen, heb ik in elk geval een stuk ervaring opgedaan…

Mijn eerste schreden op het E-pad

Pakweg een jaar geleden dacht ik nog behoorlijk negatief, op zijn best neutraal, over E-publicaties. Ja, ik wist ook wel dat je de ontwikkelingen niet tegen kunt houden en dat Ebooks in de Verenigde Staten in snel tempo de markt veroveren. Maar ging dat mij wat aan? Voorlopig niet dus…
Pas toen het onderwerp tijdens een schrijfweekend in april uitgebreid ter sprake kwam, begon mijn houding te veranderen. Tijdens een boswandeling deed een schrijfgenote uitgebreid uit de doeken hoe het allemaal werkt met Smashwords, een pijlsnel groeiende Amerikaanse website waar je e-verhalen en e-boeken zowel kunt plaatsen als aanschaffen. Ze stuurde mij ook een soort handleiding waarmee ik zelf aan de slag kon om mijn verhalen voor Smashwords in de juiste vorm te gieten. In eerste instantie ging ik daar ijverig mee aan de slag. Ik puzzelde uit hoe ik de layout aan moest passen en maakte al vast een selectie van verhalen die wat mij betreft in aanmerking kwamen.
Maar… toen drongen langzaam maar zeker de nadelen tot me door. Je verhalen moeten via Amazon gezocht en gekocht worden. Lang niet iedereen wil op een Amerikaanse site op zoek gaan naar Nederlandse verhalen. Daarnaast blijk je ook nog eens allerlei formulieren voor de Amerikaanse belastingdienst in te moeten vullen. Ik had gewoon geen zin in al die rompslomp en besloot gewoon te wachten tot ik ergens een bij mij passend Nederlands alternatief vond.
Vorige week diende zich dat alternatief zo maar ineens aan. Via Twitter vond ik de link naar boekfragmenten.nl, een (bijna) splinternieuwe site met precies de opzet die ik voor ogen had.
Wat heb ik dan voor ogen? Ik wil graag een selectie van mijn eerder uitgekomen fantasyverhalen als bundel uitbrengen. Omdat die verhalen toch al allemaal in bundels en tijdschriften op gewoon papier verschenen zijn, heb ik in dit geval geen probleem met een ebundel. Sterker nog, langzaam maar zeker begin ik warm te lopen voor de extra mogelijkheden die epublicaties je als schrijver bieden.

Toen ik bij toeval op boekfragmenten.nl stuitte, was ik dan ook snel over de streep. Ik had wel wat vragen, maar daar kreeg ik via een paar mailtjes heel vlot en duidelijk antwoord op. Ik besloot dus meteen op die rijdende wagen te springen en paste de verhalen die ik wat maanden eerder toch al voor Smashwords geselecteerd had aan de eisen van ‘Boekfragmenten’ aan. Dat viel reuze mee. Een ander lettertype, even de regelafstand anders instellen en ik was al bijna klaar. Over het concept ga ik verder in mijn blog niet uitweiden. Iedereen die geïnteresseerd is geraakt en wil weten hoe het werkt, hoe het zit met de kosten/baten of wat de keuzemogelijkheden zijn, raad ik aan om maar gelijk naar de website doorklikken.

www.boekfragmenten.nl

Wordt vervolgd, want er zijn nog heel wat open vragen en jawel, ook onzekerheden rondom epublicaties en de wijze waarop die de komende jaren óók de Nederlandse markt zullen gaan veroveren. Daarover meer in mijn volgende blog, als ik misschien ook al wat reacties heb verzameld.

Wanneer gaat mijn blog de wijde wereld in? (2)

Tijdens een paar blogloze weken vanwege familieomstandigheden (voor dat soort zaken is mijn blog niet bedoeld, dus weid ik daar niet over uit) heb ik nog eens nagedacht over het juiste moment om gericht op zoek te gaan naar lezers.

Mijn conclusie: dat moment is pas gekomen als ik iets nieuws te melden heb, bijvoorbeeld een of meer nieuwe publicaties. Dat kan óók in de vorm van een bundel met mijn fantasyverhalen van de afgelopen jaren zijn. Over de beste vorm daarvoor ben ik nog na aan het denken. In elk geval kies ik dan alléén voor verhalen die eerder al een publicatie verdienden, bijvoorbeeld via een schrijfwedstrijd. Of ik in de toekomst aan dat principe vasthoud? Dat weet ik nog niet. Het zal van de toekomstige ontwikkelingen in het schrijfwereldje afhangen. Bovendien, niets zo veranderlijk als de mens …

Wanneer gaat mijn blog de wijde wereld in?

Ik was zo trots op mezelf dat ik de wordpresskneepjes in een enkele avond doorkreeg, dat ik gelijk mijn eerste hersenschrijfspinsels in het diepe wilde gooien door de link van mijn blog op Twitter, Facebook etc te droppen. Niet doen Hay… besefte ik nog net op tijd. Waarom niet?

Belangrijker dan hoe zo’n blog technisch werkt (dat zijn oneerbiedig gesteld enkel een paar apenkunstjes) is de vraag wat je wel of niet in een blog zet en natuurlijk ook hoe. Ik ga daar eens kalmpjes over nadenken en ter inspiratie blogs van medeschrijvers lezen. Zo lang ik denk niet de juiste ‘blogtoon’ en vooral niet de juiste bloginhoud gevonden te hebben, houd ik deze blog voor mezelf en stuur hem nog niet de wijde digitale wereld in. Dat hij op toevallige bezoekers voorlopig nog een warrige indruk zal maken, neem ik dan maar op de koop toe.

Mijn allereerste blog

Dit wordt dus de allereerste post van mijn allereerste blog. Dat is een bijzonder moment voor mij, maar uiteraard niet voor de lezers, omdat intussen half Nederland zijn of haar eigen blog heeft.

Heb ik iets spectaculairs aan die zee van blogs toe te voegen? Dat is niet mijn opzet. Zoals de naam al zegt, start ik deze blog op om schrijfgenoten en andere geïnteresseerden op de hoogte te houden van mijn schrijverijen. Een nuttige bijkomstigheid daarvan is dat ik mezelf via deze blog dwing om minimaal elke week mijn schrijven te evalueren.

De komende weken neem ik de tijd om mijn blog zowel qua inhoud als qua vormgeving verder te gaan vullen. Het eerste stapje is vast gezet. Pas als ik tevreden ben over het resultaat, ga ik voorzichtig enige ruchtbaarheid aan mijn blog geven. Tot dan heet ik toevallige bezoekers van harte welkom…

Hay van den Munckhof